Terapie dystonii oparte na neuroplastyczności

profil-zdjęcie
Joaquin Farias PHD, MA, MS

Zrozumienie neuroplastyczności jest szczególnie istotne w kontekście terapii dystonii, ponieważ umożliwia naprawę obwodów korowych i podkorowych, ułatwia integrację alternatywnych obszarów korowych w celu wykonywania zmodyfikowanych funkcji i wspiera powrót do zdrowia po urazach mózgu. Neuroplastyczność mózgu, która odnosi się do wrodzonej zdolności komórek mózgowych do adaptacji i modyfikacji siebie wraz z ich funkcjami, odgrywa kluczową rolę w różnych aspektach naszego dobrego samopoczucia poznawczego i fizycznego.

 

Neuroplastyczność jest kluczową koncepcją, którą należy zrozumieć, przyjmując Naturalne podejście do leczenia dystonii.

"Wrodzona zdolność komórek mózgowych do modyfikowania siebie i swoich funkcji, pozwalająca nam uczyć się, zmieniać i dostosowywać, znana jest jako neuroplastyczność mózgu. Modyfikacja połączeń neuronalnych umożliwia naprawę obwodów korowych i podkorowych, integrację alternatywnych obszarów korowych w celu wykonywania zmodyfikowanych funkcji oraz powrót do zdrowia po urazach mózgu.

Pomimo faktu, że mózg jest zwykle uważany za statyczny i niezmienny, dziś wiemy, że nie jest to prawdą. Plastyczność mózgu jest możliwa u dorosłych, choć jest bardziej ograniczona niż u dzieci.

Różne obszary mózgu są genetycznie zdeterminowane do udziału w określonych funkcjach; jednak w szczególności w korze mózgowej możliwa jest modulacja i modyfikacja poprzez doświadczenie i uczenie się.

Fragment z: Intertwined. Jak wywołać neuroplastyczność. Nowe podejście do rehabilitacji dystonii.  Joaquin Farias. Galen Edition. 2012

Na poniższym filmie przedstawiającym pacjenta można zobaczyć niezwykłe wyleczenie z dystonii po roku leczenia. Leczenie dystonii szyjnej:

Zmiany neuroanatomiczne, neurochemiczne i funkcjonalne, które zachodzą podczas reorganizacji plastycznej, pozwalają na odzyskanie zaburzonych funkcji w dystonii. W tym przypadku jest to znane jako fizjologiczna lub adaptacyjna plastyczność. W przypadkach, w których w wyniku tej reorganizacji niektóre funkcje stają się trudniejsze, a inne są faworyzowane, powstaje nieprzystosowawcza plastyczność.

Mózg dostosowuje się i reorganizuje, aby umożliwić funkcjonowanie za pomocą różnych mechanizmów neuronalnych. Pierwszym mechanizmem jest tworzenie nowych synaps poprzez kiełkowanie dendrytów, mające na celu pomoc w przywróceniu funkcji. Druga opcja obejmuje funkcjonalną reorganizację między różnymi obszarami neuronalnymi lub grupami w ramach istniejącej wcześniej sieci neuronalnej. W mózgu istnieją nadmiarowe obwody, które wykonują podobne funkcje w formie równoległej. Uszkodzenie jednej z tych ścieżek powoduje, że druga całkowicie przejmuje przekazywanie informacji i rozwija ścieżki, które wcześniej istniały, ale były niedostatecznie wykorzystywane lub stały się nieaktywne.

Możliwe jest również włączenie nowych obszarów do wcześniej utworzonej sieci lub wykorzystanie sieci, która zwykle nie była używana do tej funkcji i była odpowiedzialna za zupełnie inne funkcje. Może to oznaczać naukę i wykorzystanie nowych strategii.

W innych przypadkach różne regiony mózgu, które były odpowiedzialne za wykonywanie zupełnie innych funkcji, są "rekrutowane" w celu zrekompensowania strat spowodowanych urazem.

Dr Farias omawia te koncepcje w artykule Program powrotu do zdrowia po dystonii wideo:

Wreszcie, czasami sąsiednie lub kontralateralne (inna półkula) obszary zapewniają funkcję z powodu funkcjonalnej reorganizacji kory mózgowej, być może poprzez aktywację nadmiarowych ścieżek i obwodów.

Systemy neurotransmisyjne odgrywają bardzo ważną rolę jako mediatory w tych procesach, ponieważ są zaangażowane w utrzymanie i zaprzestanie plastyczności neuronalnej, wyznaczając granice okresu krytycznego.

Systemy neurotransmisyjne zaangażowane w plastyczność to:

  • Układ N-metylo-D-asparaginianu (NMDA), receptor glutaminianu, który jest zaangażowany w wewnątrzkorowe mechanizmy ułatwiania i hamowania; Jest w stanie zablokować zdolność do plastyczności w korze.
  • Układ cholinergiczny (ACh), wraz z układem glutaminergicznym, odgrywa rolę w morfogenezie kory mózgowej.
  • Układ serotoninowy, bierze udział w tworzeniu i utrzymywaniu nowych synaps
  • Układ GABAergiczny (GABA), hamowanie wywierane przez układ GABA jest przezwyciężane przez zmiany neurochemiczne po urazie, w którym glutaminian jest częścią, aby umożliwić niezbędne zmiany plastyczne wymagane do szybkiego odzyskania plastyczności. Na dłuższą metę spadek tonu hamującego, w którym pośredniczy GABA, poprzedza demaskowanie cichych synaps i konsolidację alternatywnych sąsiednich lub kontralateralnych ścieżek w celu zachowania lub zastąpienia uszkodzonej funkcji. Istnieją dowody na to, że zarówno deprywacja sensoryczna, jak i stymulacja powodują zmiany w różnych kierunkach aktywności GABAergicznej.

Można powiedzieć, że układ N-metylo-D-asparaginianowy, układ cholinergiczny i układ serotoninowy są jak nawóz w ogrodzie, który umożliwia tworzenie nowych połączeń. Z drugiej strony układ GABAergiczny byłby jak antynawóz, który zachowuje to, co już zostało nabyte. W ten sposób w ośrodkowym układzie nerwowym panuje równowaga między tworzeniem a zachowaniem. W przypadku rehabilitacji konieczne jest uruchomienie mechanizmów zmiany oraz ustanowienie i ustabilizowanie równowagi".

Fragment książki: Intertwined. Jak wywołać neuroplastyczność. Nowe podejście do rehabilitacji dystonii. Joaquin Farias. Galen Edition. 2012

Rozpocznij swoją podróż do zdrowia już dziś

Dołącz do kompletnego internetowego programu powrotu do zdrowia dla pacjentów z dystonią.

Related Reading:

  1. Jak długo trwa dystonia??
  2. Terapie dystonii spastycznej
  3. Leczenie dystonii dłoni u pisarzy